Gepost op

9 signalen dat ik mijn huis moest “ontspullen”

Het is niet dat ik me er nooit op toegelegd heb..  Maandelijks nam ik me wel één of ander groot opruimmaneuver voor, dagelijks dacht ik:”Dat zal ik straks nog wel even doen.”

Het lukte mij maar niet. Onderstaande signalen deden zich regelmatig voor en ik was ze grondig beu en wilde niet liever dan een grondige verandering hierin.

  1. Ik maak gedurende de week “hoopjes”. Een hoopje op de tafel met de reclameblaadjes, infobriefjes van school, rekeningen, … om in het weekend door te nemen.  Een hoopje op de tafel in de berging; te sorteren en op te ruimen indien tijd..  Een hoopje op de derde onderste trede van de trap om eens mee naar boven te nemen.. Een hoopje kleren in de badkamer; om eens mee naar onder te nemen wanneer ik de was ga doen..
  2. Op zaterdag wanneer ik na het ontbijt aan “de poets” wil beginnen, moet ik natuurlijk eerst al die hoopjes opruimen vooraleer ik kan beginnen. En is alles eindelijk wat aan de kant, dan is  ofwel de goesting op ofwel is het tijd om naar de voetbalmatch te gaan van Lars.
  3. Op mijn to-do lijstje staat al enkele jaren: opruimen van de kelder, de zolder, de berging, de kleerkasten en albums maken met foto’s van de kinderen.
  4. Telkens ik verlof heb of een verlengd weekend, begin ik ’s morgens vol goede moed aan zo’n grote plaats en vreemd genoeg ervaar ik op zulke dagen hetzelfde fenomeen: rond 15u zit ik temidden van mijn uitgestalde spullen en enkele uitgesorteerde hoopjes en besef ik dat ik eigenlijk niet heb kunnen doen wat ik wilde. Ik was er dus beter niet aan begonnen; de verlofdag was om en ik had er niks aan gehad. Ik was liever met de kids een dagje gaan zwemmen.
  5. Ik spendeer dagelijks wel enkele minuten aan het zoeken naar spullen of bepaalde kledingstukken. “Mamaaaaaaaaa, waar ligt mijn groene broek??” OK, eerst in de kleerkast kijken, dan in de wasmand met propere was om terug in de kasten te leggen. Ook niet? Misschien dan in de wasmand met de vuile was of in een badkamerhoopje. Ja gevonden, ze lag in de strijkmand. Nog eerst even strijken dan. En we zijn 10 minuten verder..
  6. Ik moet systemen bedenken of spullen kopen om mijn spullen praktischer of plaatsbesparender op te bergen.
  7. Ik zeg wel: “De mensen moeten mij en mijn huis maar nemen zoals we zijn.” Maar eigenlijk wil ik niets liever dan een opgeruimd huis, mooi ingericht met alleen maar spullen waar ik blij van word en dingen in mijn kast die ik echt nodig heb.
  8. Ik heb het gevoel dat CHAOS niet alleen koning is in mijn huis, maar ook in mijn hoofd. Ik heb echt wel de intentie om er iets aan te doen, maar tot hiertoe is het nog niet gelukt.  Ik steek er echt wel tijd en energie in, maar het is een soort van never-ending-story.  Dat is best wel lastig als je perfectionistisch bent en je het gevoel hebt geen grip te hebben op je leven. Zo erg dat ik zelfs leuke dingen uitstel omdat ik eerst nog dit of dat wil in orde hebben.
  9. Omdat het mij niet lukt, lukt het mijn kinderen ook niet.

 

Achteraf bekeken is dit DE OORZAAK WAAROM het mij maar niet lukte: IK HEB HET NOOIT GELEERD! Als mijn mama mij vroeger naar mijn kamer stuurde met de boodschap:”Ruim uw kamer op!” dan ging het hoopje gedragen kleren de was in en alle andere spullen werden weer netjes in de kast gelegd.  Ik heb zolang ik thuis woonde, nooit iets van mijn spullen uit mijn kindertijd weggedaan.  Tot zowat een jaar geleden had ik deze visie over opruimen:

  1. Opruimen betekent voor mij dat ik alles netjes terug op zijn plaats in de kast leg.
  2. Alles wat ik ooit nog kan gebruiken, hou ik.
  3. Ik heb geen plan, geen echt systeem. Dus begin ik geregeld weer van vooraf aan.

Maar dan was er dat moment….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *